دفتری دارم که توش چیزای جالب رو می نوشتم و متنای خودم هم یه گوشش بود وهمچنین خاطرات روزانمو. البته چند وقته که هیچی توش نوشته نشده فکر میکنم توش می نوشتم تا یه روز دوباره بخونمشون؛ دلیلی هم نداشت که مرورشون نکنم ولی تا حال مرورشون نکردم. توی همون دفتر این جمله رو دیدم نمی دونم از کیه ولی برای من خیلی از شبهات رو درمورد عبادت و ... بر طرف کرد براتون می نویسمش:
آیا هیچ گاه در دل شب، دور از هیاهوی زندگی به آسمان پر ستاره نگاه کرده اید؟ و روح شما به عظمت و زیبایی آن مجذوب شده است؟
این احساس احترام و ستایش به عظمت و زیبایی و اظهار خضوع و تسلیم در برابر خالق آن نیایش نامیده می شود.
***
مرا درین ظلمات آنکه رهنمایی کرد
نیاز نیمه شبی بود و گریه سحری
+
نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386;ساعت 14:9; توسط حقگو;
|
